Şehrin sabahını bir inşaat gürültüsüne kurban etmek zorunda mıyız?

Sabahın köründe kepçe sesiyle uyanmak, o ilk kahvenin buharına karışan beton tozu tadı, insanın güne dair bütün şiirini çalıyor; Kadıköy’ün ara sokaklarında yürürken her bir boşluğa yeni bir apartman sıkıştırma çabasını gördükçe, bu şehrin güzelliğini koruma derdinde olan bir ben miyim diye düşünüp martılara bakıyorum.